Eline kâğıt kalem alıp sıralamaya başladı. Elleri vücudundan bağımsız, yüzü kâğıt gibiydi.
“Faturalar ve garanti belgelerinin yeri, vişneçürüğü dolabın içindeki önemli şeyler, tabak çanakların verileceği kişiler, kötü günler için sakladığı paraların yeri…”
Hiçbir şeyi unutmamalıydı. Aylin ile Ahmet bilmezlerdi neyi ne yapacaklarını.
Çünkü doktor ona söylemişti “ Her an olabilir” diye, o da zaten bunu bekliyormuş gibi kendi kendine
“ Hemen hazırlanmalıyım o zaman” demişti. Doktor şaşkındı. Kadın odanın içinde uzaklara bir yerlere daldı “ Ölüme hazırlanmalıyım.”
Ama asıl yazmak istediği şeyi yazamıyordu bir türlü. Bu sefer yapacaktı.
Kâğıdın en altına “ Beni” yazdı. Derin bir nefes almak için kafasını kaldırdı. Yüzü hala ifadesizdi. Önce kafası sonra elleri düştü aylardır yattığı hastane odasında. Cümle yarım kaldı.
Aylin ile Ahmet annelerinin ne demek istediğini anlamışlardı. Görünmez bir el görünmez bir kalemle
“ Unutmayın!” yazdı cümlenin sonuna.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder